Het schooljaar start gênant

Met de start van een nieuw schooljaar begint ook weer de ochtendstress, de schoolrun en allerlei andere verplichtingen van sport en muziek. Het lijkt erop dat ik inmiddels ervaren genoeg ben om dit allemaal van een leien dakje te laten verlopen. Die allereerste maandag keek ik ruim voor achten tevreden naar de gevulde broodbakjes en klaargezette gymtassen. Voor de jongste twee geldt er een fietsbeleid wat inhoudt dat wij zoveel mogelijk op de tweewielers de deur uitgaan. Handig voor de vakantiekilo’s van mama en beter voor dit tweetal dat in groep 7 toch echt eraan moet geloven. Ik vind het inmiddels wat zielig worden dat ze niet alleen gaan, al stappen ze zelf nog altijd het allerliefst in de auto. Om oudste dochterlief hoef ik me weinig te bekommeren. Beter nog is het om daar in elk ‘s ochtends geen aandacht aan te schenken. Praten doet ze liever niet en vertrekken doet ze graag zó laat dat ik er plaatsvervangende stress van krijg. Maar goed, nu zij aan haar tweede leerjaar op de middelbare begint, weet ze zelf heel goed hoe ze het wil aanpakken en dat is vooral zonder bemoeienis van mij. Voor de ouderavond die gepland stond, kregen manlief en ik dan ook maar twee opties mee: 1. je zet me niet voor gek en 2. je vertelt niks over mij. Want ja, die ouders van haar die zijn me toch genant. Helemaal op plekken als ouderavonden waar manlief en ik nog weleens wat melig willen worden. Het begon al goed, want op de heenweg stuitten we op een niet-ingecalculeerde omleiding waardoor het onmogelijk werd op tijd de aula binnen te stappen. Ik appte dochterlief over dat we pas de parkeerplaats opreden toen het al startte. ‘En nu moeten we nog een stuk lopen. De walk of shame’. Ik kreeg een lachend gezichtje terug; so far so good. We sloten sneaky en stil ergens achteraan en hadden niet het idee dat we veel gemist hadden. Eenmaal in de klas stelden we ons tactisch verdekt op in de één-na-laatste bankjes. Manlief wilde achteraan, maar fluisterde ik hem toe: ‘daar zitten de relschoppers, dus dat is niet slim.’ Alles ging prima tót de klas volledig gehusseld werd en we vooraan terechtkwamen. Low profile aanhouden werd schier onmogelijk. De mentor deed haar verhaal en al met al kreeg ik er een goed gevoel over. Ik deed mijn uiterste best niet genant te zijn en het leek goed te slagen. Tot we aan het einde een formulier voorgelegd kregen; of alle ouders nog even wat meer over de kinderen wilden vertellen? Manlief en ik keken elkaar ongemakkelijk aan. Was dit het moment om er zachtjes uit te lopen? Of zou dat ook genant zijn? Thuis heb ik verteld dat ik amper wat ingevuld heb. Ik heb zeker niet gemeld dat ik haar de eigenschappen lief, verantwoordelijk en bescheiden heb toegedicht. Maar stiekem is ze dat wel. En dus een puber.