IPP: Barbaar
Volgens mij bin ik gien cultuurbarbaar, mor meschien toch ok wel. Ik hol van lezen, van boeken, van toal, van historie, van olle gebouwen, van meziek, van verhoalen en van noch veul meer wat met cultuur te moaken het. Dat wil natuurlek niet zeggen dat alles wat ik doarien tegenkom mooi vien. Volgens mij het elk mins et recht om dingen die onder cultuur valen niet mooi te vienden. Je kinnen een boek niet mooi vienden, je kinnen een mezieknummer niet mooi vienden. Zulfs hiele stijlen van meziek kin je niet mooi vienden.
Ien e cultuur zit natuurlek n barg “kunst”. En kunst is n woord woar je alle kanten met op kinnen. Ik heb zulf niet zo veul met ballet. As ik doar 10 menuten noar keken heb, dan heb ik t wel zien. t Is n kunstvörm die wereldwied al eeuwen bedreven wordt en woar veul minsen deur roerd worden. Dus moet et zeker bestoan blieven, dat vien ik ok. En ik vien t ok n hiele kunst, dat ballerina’s op die “spitzen” stoan kinnen en dat ze één been zowat loodrecht de lucht ien kriegen kinnen. Ien die zin is het n kunst! Ien e meziek is wat dat betreft ok wel wat aan e hand. Want je hemmen elektronische meziek en “echte” meziek. Dat klinkt niet eerlek, want elektronische meziek is ok wel echt. Wat ik bedoel is eigelek dat meziek die uut beveurbeeld piepen komt, (örgel, fluit, trompet) dat die n natuurleke luchttrilling veroorzoaken. Die trilling moakt de toon. En uut n elektronisch ienstrument komt meschien wel dezulfde toon, mor die is kunstmoateg creëerd. Hee, alweer t woord kunst, mor dan weer aans bedoeld.
En dan hemmen we de toal. Met toal kin je zoveul doen, toal kin je ziel beroeren. Dichters gebruken toal om met hiel weineg woorden n barg te zeggen. n Mooi veurbeeld is Ede Staal: “een kou houst doeknekt in t gruinlaand“ (je moeten dan wel even Hogelandsters verstoan kinnen), as je zo’n zin heuren, dan zie je die koe hoesten ien t grasland, kop ommeneden. Prachteg! Doarom is t ok zo schaande dat de dialecten aan t verdwienen binnen. Hartstikke mooi dat we hier ien t Westerkwartier nog n stel dichters en schrievers hemmen die der alles aan doen om wat van de cultuur achter te loaten.
Mor nou nog even vertellen woarom ik aan dit stukje begund bin te schrieven. En woarom ik twievel of ik n cultuurbarbaar bin of niet. Ik las n stukje ien e krant over n kunstschilder die n expositie holdt. Der was n ploatje bie van n schilderij woarvan ik wel n stuk of wat ien e kast leggen heb. Van mien kiender, die toen ze op e kleuterschoel zatten niet verder kwammen dan wat krassen op papier. Zo zag dit ploatje der echt uut. Mor dizze kunstschilder had woarschienlek zulf ok deur dat er wat uut te leggen had, en dat gebeurde dus ok. Ik zel hier hin zetten wat hum inspireerde en motiveerde.
“Ien t wark binnen lijnen, texturen en vörmen , zoas je die ien e natuur aantreffen, een belangriek uutgangspunt. t Wark is opbouwd uut verschillende loagen. Olle loagen verdwienen onder nije loagen, dit moet je zien as n metafoor veur t leven. Ien die vergankelekheid leit n universeel besef”.
t Spiet mij oprecht, mor ik stoa liever met twee poten ien e klei. Ik snap er niks van. Dan mor liever n barbaar. Mag dat?
Piet de Vries
Mientje (noar Goethe): “Schep, kunstenoar! Proat niet!”
