Begeerte
‘Zil er t doen?’ Hij strikt met zien vingers veurzichteg n poar keer langs heur hals. Zol ze der kloar veur weden. Ze is kold, voelt nat aan en let hum eefkes rillen van verlangen. As t aan hum leit stilt ze zien verlangen elke dag, mor ‘it takes two to tango’. Rusteg aan dan mor!
Zien vinger glidt begereg wat verder noar beneden, woar de hals zich wat verbreed. Volumptueus, Rubensachteg, ze is immers de jongste ok niet meer en e ranke slaanke vörms van e jeugd binnen verdwenen. Toch kin er dat waarderen, ze is aans, net as hij, dat past mekoar krekt.
Hij dut zien ogen dicht en kin heur host al pruven. Aan één kaant zacht, mor toch ok weer pitteg, krachteg, aparte geur mor ok weer zo vertrouwd. Denk niet dat er éénkenneg is. Zeker niet. Hij kikt groag rond wat de schepping hum te bieden het en je moeten alles n keer metmoaken.
‘Zil er t dan doen?’ Veurzichteg moaken zien vingers aanstalten om wat meer ruumte te kriegen, mor ze geft niet drekst met. ‘OK een spelletje speulen…, hard to get!’ Hold ze gien rekening met zien stieve kop en zien creativiteit. Hij is zo mor niet te stoppen. Noa nog wat omtrekkende bewegens, geft ze wat meer toe en krigt er meer ruumte om zien gang te goan. De leste beschermloag valt van heur òf en eefkes kniest er tevreden. Hij het toch mor weer mooi zien zin kregen. En as ze dan toegeft en heur opent, komt er n zoetege geur toe de koamer ien. Begereg slikt er eefkes aan heur mond, die nou open stijt, mor nee dat is te plat. Hij is n man met stijl, respect, woardegheid. Zo zunder slag of steut op t doel òfgoan en drekst et onderste uut e kan hoalen, zo waarkt dat bij hum niet. Hij speult eefkes met zien vinger over heur buuk, strikt veurzichteg, kietelt as er rondjes met zien vingers draait en prevelt dan zacht. ‘Eefkes wachten, dit wordt wat biezunders’.
Potverdorie, nou is zij der kloar veur en holdt hij zo mor ieneenent op.
Hij lopt noar de kast, dut et deurtje open, mor zigt niet drekst wat er zuukt. ‘Verdorie, ze zillen et toch niet votkontjet hemmen?’ Aha, precies doar woar je t niet verwachten, doar stijt er. t Vuult wat kold aan, zo uut e kast. Doarom vrift er der met zien mouw net zo lang over henne, tot et host n bietje hiet wordt. ‘Kiek schatje, specioal bewoard veur vanavond’. Ze reageert niet, en loat alles over heur henne kommen dizze keer.
Met één haand gript er heur bij de hals en dan is er gien holden meer aan. Et kloeke vocht stroomt noar buten, recht ien t waarme glas, zunder ok mor één drupke te griemen. Tevreden trekt er één been onder zien kont, holdt et glas onder zien neus en snuuft. As heur geur bij hum binnenkomt explodeert zien kop van genot. Hij pakt et glas op, dut zien ogen dicht en nemt een klein slokje. Ze is riep, het n heerleke òfdronk, sensationeel. Wat is de wereld toch mooi!
Geert Zijlstra
Mientje: ‘Elk proat van mien dörst…’
