Ik Proat Plat: De Pet
Ik ben niet zo’n vleeseter mor ien e vekaansie en zeker as de bestemming Duutslaand is ontkom je der niet aan. We hemmen uren ien e bergen van t Thüringerwald omstruund en t is om eterstied hin as we ien een klein dörpke een restaurantje met terras vienden, echt zo’n dörpsdinkje.
Alle beschikboare roemte, tot en met et tegelpad is benut en dut dienst as terras, t is drie tegels breed en stief aan e weg. As je n beetje roem zitten goan worden de tonen je der òfjacht deur de auto’s die met hoge snelheid deur t smalle stroatje joagen. Ien t restaurantje zitten, aan n grote stamtoavel, allemoal mannen te koartspeulen, ze kieken amper op as we der laangs lopen noar n eetzoaltje woar nog n poar eters zitten. We hangen de rugzakken en petten aan n stoel en goan met n zucht van verlichting zitten, eindelek kinnen de voeten wat rust kriegen.
De boas brengt votdoalek n fles wotter en n poar potten bier. Dat zit goed een vlotte bediening, zeggen we tegen mekoar, we hemmen dörst en honger. Wij bestellen een eenvoudeg moal: eerappels, schnitzel en sloa. Ien e veronderstelling dat et eten zo kloar is begunnen we vast aan t bier en t wotter.
Mor et duurt en et duurt mor, de bodem van t gigantische bierglas is al ien zicht as de boas der eindelek aankomt. Hij het vier borden eten bij hum, tot aan e hasses toe vol. Ik zie t al, dat kriegen we, ondanks onze honger, nooit op en tot onze grote verboazing leggen der op elk bord twee dampende schnitzels. Bij ons wieten he-we der mor één besteld. Veur da-we der wat van zeggen kinnen is de boas alweer verdwenen. Nou oké dan, t zal wel Duutse gewoonte weden onneren wij. Dapper begunnen aan ons moal mor tiedens et eten wordt die tweede schnitzel aal groter, we kinnen et niet op. We steken de koppen bij mekoar en der volgt n fluusterend overleg. Wij willen de schnitzels metnimmen want leggen loaten is skande, mor we willen niet om n puutje vroagen.
We bedenken allerlei menieren om die schnitzels met te nimmen. We kinnen ze ien e buus doen of elk één ien n schoen en der dan uutlopen, we hemmen op t lest pien ien t lief van t lachen en gien oplössing.
Op e toavel leit n grote stoapel servetten, die servetten leggen der niet veur niks, zol de boas vanòf t begun al aan ons zien hemmen da-we t niet opkinnen? We kieken noar alle hoeken van t eetzoaltje, hangt er meschien n camera die opnimt hoe wij met die schnitzels aan t klooien binnen? t Kin ons niks schillen, we pakken alle schnitzels vakkundeg ien n stoapel servetten. Mor dan komt et volgende probleem, hoe kriegen we die stoapel schnitzels et restaurantje uut zunder op te valen. We moeten wel weer bij die toavel met mannen laangs.
As je n probleem hemmen is de oplössing voak dichterbij dan je denken. Want op dat moment valt één van onze petten, die tiedens et eten op e knop van n lege stoel hong, zo vanuut et niks, op e toavel. We doen de schnitzels ien e pet en met e pet ien e hand lopen we vriendlek groetend et restaurantje uut.
Alie de Vries
Mientje: ‘Ik had doar gien hoge pet van op!’
