Zussen Brigit en Sylvia vertellen verhaal door hun ‘emotiekunst’
ZOUTKAMP - Aan de muren in de woonkamer van Brigit Geugjes-Dreves hangen verschillende schilderijen. Allemaal zijn ze door haar hand geschilderd. Haar zus Sylvia Dreves is net zo creatief: zij uit haar emoties in de vorm van gedichten en verhalen op papier. De twee zussen maakten jarenlang kunst afzonderlijk van elkaar, maar sinds drie jaar besloten ze hun krachten te bundelen. Afgelopen september exposeerden ze voor het eerst in Solte Campe, samen met de Zoutkampse Marrie van Nugteren. ‘Wij maken emotiekunst’, zegt Sylvia. ‘We konden onze emotie samenbrengen op deze manier. Brigit in plaatjes en ik in tekst.’
Het begon allemaal in Zaandam voor de twee zussen. ‘We komen uit een moeizaam gezin’, begint Brigit. ‘Er was sprake van geweld en mishandeling. Een onveilige situatie. Daarom ben ik op mijn vijftiende weggegaan van huis en heb ik mijn leven vanuit de straat moeten opbouwen.’ Ze kijkt naar haar zus. ‘Ik ben opgenomen in de psychiatrie’, vertelt Sylvia. ‘Vanaf mijn vijftiende tot vierendertigste ben ik in en uit opgenomen geweest.’ Daarom is ze begonnen met schrijven. Als kind over een fantasiewereld en later op therapeutische wijze. Ook voor Brigit was haar creativiteit een manier om met emoties en trauma om te kunnen gaan. ‘In het schilderen kon ik mijn gevoelens kwijt. Het voelde bevrijdend.’
Op tafel liggen verschillende dichtbundels. Het is het resultaat van de eerste samenwerking tussen de twee zussen. ‘Op een gegeven moment wilde ik beeld maken bij de gedichten van Sylvia en andersom’, blikt Brigit terug. ‘Zo is dit begonnen.’ Inmiddels heeft het geleid tot de gezamenlijke expositie, die eigenlijk als een verrassing kwam, vertellen de twee. ‘We hebben getwijfeld of we het zouden doen. Het blijft altijd lastig om de waarheid te vertellen. Je voelt altijd een soort valse loyaliteit naar de familie.’ Toch besluiten ze het te doen, hoe moeilijk dat ook is. ‘Het was erg emotioneel’, blikt Brigit terug. ‘Zowel voor mij als voor bezoekers. Maar het straalde ook kracht uit. Mensen waren overweldigd door ons verhaal en de combinatie van de teksten en de schilderijen.’ Tussen de werken hing ook ‘Heidi’, en werk dat ze hebben gemaakt over hun nichtje dat zichzelf het leven heeft ontnomen. ‘Zij heeft hetzelfde meegemaakt als wij. Uiteindelijk heeft ze ervoor gekozen om er een einde aan te maken’, vertelt Brigit. ‘Ik weet nog dat Syl en ik over de dijk liepen. Er hing een oranje gloed en ineens zagen we een veer. We vroegen ons af of dat Heidi zou kunnen zijn. Later, een paar dagen voor de expositie liep ik in het bos. Toen zag ik ineens weer een veer. Toen nog eentje, en nog eentje. Het was alsof Heidi liet weten dat het oké was, met prachtige veren.’ Uiteindelijk zijn die verwerkt in het persoonlijke schilderij die in Solte Campe te zien is.
Sylvia is ondertussen bezig met een boek waarin ze vertelt over wat de twee zussen allemaal hebben moeten doorstaan. ‘Ik wil mensen laten zien hoe je uit zo’n verleden kan komen. En vooral hoe het is als je nooit wordt geloofd. Het wordt een boek over kracht.’ De twee kijken elkaar even aan. ‘Ik hoop dat ik mensen kan helpen met ons verhaal.’ De schilderijen zijn tot en met december te bekijken in Solte Campe. Er kan een afspraak worden gemaakt via iris@artonlocation.nl.
