Kunstenaar Zwannie Slagter: ‘Mijn werk krijgt op deze manier een extra betekenis’
GROOTEGAST - Portretten, landschappen of dieren; kunstenaar Zwannie Slagter weet het allemaal op haar doek tot leven te brengen. Ze schildert vanuit haar atelier aan huis. Daar maakte ze ook een aantal werken die nu op Afdeling Zuid hangen, een afdeling binnen woon-zorgcomplex Het Hooge Heem in Grootegast. ‘Ik had een schilderij gemaakt van een bord met daarop twee makrelen. Er kwam toen een bewoonster kijken die gelijk zei: ‘Dat zijn twee ‘bokkings’, ofwel makrelen in het Gronings. Ik vond het zo mooi dat het iets bij haar opriep, dat ik het schilderij aan Het Hooge Heem heb geschonken.’
In het huis van Slagter is het meteen duidelijk dat er een kunstenaar woont. Aan de muren hangen verschillende werken van eigen hand, waaronder een impressionistisch werk van een hond en een portret van Albert Einstein. Boven de piano hangt een bijzonder schilderij, vertelt Slagter. ‘Dat is namelijk een portret van mijn moeder toen zij 19 was. Ze was coupeuse, oftewel naaister. Ik heb haar portret geschilderd en daarnaast details toegevoegd die herinneren aan dat verleden, zoals aantekeningen van haar en patroonpapier.’ Nog een bijzonder detail: de lijsten die om de kunst heen hangen. zijn gemaakt door de man van Slagter. ‘Mijn man Wim is lijstenmaker. Hij maakt ze voor mij, maar ook voor andere mensen. Soms komen mensen bij hem voor een lijst en raken ze geïnteresseerd in mijn kunst, maar dat gebeurt ook wel eens andersom. Zo vullen we elkaar perfect aan.’
Als bestuurslid van Kunstenaarskring Zichtlijn heeft Slagter veel contact met andere kunstenaars. Ze hebben al twee keer een grote expositie georganiseerd. Zichtlijn heeft daarnaast een kunstuitleen. Dat is een soort abonnement op kunst. Een huisartsenpraktijk of een verzorgingstehuis kan zich daar bijvoorbeeld voor aanmelden en krijgt daarmee elke drie tot vier maanden nieuwe kunstwerken om in hun gebouw op te hangen. ‘Zo zijn tien van mijn schilderijen in het Hooge Heem in Grootegast terecht gekomen’, vertelt Slagter. ‘Het is bijzonder, want de bewoners reageren op mijn kunst. Soms roept het herinneringen op, zoals bijvoorbeeld met die makrelen, maar soms raak ik ook met de bewoners in gesprek. Laatst was er een mevrouw die zich afvroeg hoe ik dit dan maakte. ‘Met een kwast’, antwoordde ik. Daarop moest zij erg lachen. Dat zijn mooie momenten.’
Eerst hing er een groot canvas van Het melkmeisje op de afdeling. Toen dat werk op een gegeven moment wegging, werd Slagter gevraagd om een nieuw kunstwerk te maken die op dezelfde plek kon worden opgehangen. Daaruit ontstond ‘Wat brengt de dag’, een stilleven van een felgekleurde eettafel. Daarnaast staan een kat en een hond verlekkerd te kijken naar de broodjes en andere etenswaren die staan uitgestald. Op de hoek ligt zelfs een editie van Dagblad van het Noorden. Allemaal details die aanleiding kunnen geven voor gesprekken. Op 1 maart zal het schilderij worden onthuld op de afdeling. Slagter is niet zenuwachtig voor de grote dag. ‘Het doet mij zo goed dat de bewoners reageren op mijn werk, dat ik het eigenlijk alleen maar leuk vind. Mijn werk krijgt op deze manier een extra betekenis. Het wordt dan meer dan alleen een plaatje.’
