Over een konijn met heimwee, ingesloten door de sneeuw en het uitgraven van een auto

REGIO - ‘Windkracht 6, sneeuwjacht en temperaturen ver onder nul. Het is nog donker. Het kost me wat moeite om vriendin Tamara zover te krijgen, maar in alle vroegte maken we een wandeling door het Poolgebied dat Zuidhorn heet. De rest van de dag zouden we vooral achter het raam genieten van horizontale sneeuwval en de kou veilig vanachter het raam bekijken. Ok, toegegeven, ik sprak niet helemaal de waarheid want natuurlijk wílde ik naar buiten. Maar het leugentje om bestwil was genoeg om ook Tamara naar buiten te krijgen. Er stond nog één dingetje op het programma. Mijn konijn dat ik een paar dagen geleden van een meneer uit het Friese Oud Woude had gekocht, bleek last van heimwee te hebben en was inmiddels al dagen gestopt met eten. Het beestje moest vandaag terug naar zijn eerdere baasje. ‘ Weerman Johan Kamphuis trekt erop uit op de dag van code oranje. Een ritje van een uur, mondt uit in zeven uur doorzetten. Afzien door, maar ook genieten van, de extreme weersomstandigheden.

Missie ‘konijn’
Een perfect alibi om erop uit te gaan. Om 13:00 uur de VW Up in. Na de Up bevrijd te hebben van een dikke laag sneeuw en het konijn achter in de kofferbak te hebben gedaan, begon de reis naar Oud Woude. De Up heeft winterbanden, dus dit moet allemaal geen probleem zijn. De reis begint voorspoedig met weliswaar witte wegen, maar met een slakkengangetje is het goed te doen. Ineens doemt daar een paard in een weiland op met een horde sleetjes erachter. Ik denk aan Maria, mijn chef van de krant die een liveblog bijhoudt. Dit moet op de foto. De auto keren, de sneeuwjacht in. Lachende gezichten kijken me aan. Ik probeer al schreeuwend uit te leggen dat ik dit prachtige plaatje wil vastleggen voor De Streekkrant. Ze maken een extra rondje, komen even vlak langs de sloot voor een foto. Die staat erop. Prachtige plaatjes. Wat maakt sneeuw mensen creatief en vriendelijk. Het zou veel vaker moeten sneeuwen. Richting Grijpskerk worden we al ingehaald door een glibberende politieauto met de sirene aan. Het is niet helemaal de route, maar mijn journalistieke bloed begint dan toch een beetje te borrelen. We verlaten de redelijk begaanbare Friesestraatweg en slaan af richting Munnekezijl.

Daar begint het avontuur pas. Sneeuw wordt er met topsnelheden vanaf het land over de weg gejaagd. Het zicht is slecht en de weg niet meer te onderscheiden van de berm. Voor mensen die nu denken dat dit misschien best een onverstandig actie was: eens! 

Vast in de sneeuwduinen
Teruggaan is natuurlijk een optie, maar net als we dat overwegen, wordt de weg opeens beter berijdbaar. Toch maar door. Dat was van korte duur. Een paar honderd meter heeft de Up, die toch al laag op de weg ligt, het erg lastig als de sneeuwdeken op de weg steeds dikker wordt en we steeds meer vooral stuifsneeuw voor het raam langs zien vliegen. Een paar keer dreigen we vast te lopen in sneeuwophopingen. We komen langs de politieauto die bij een zwaar beschadigde auto staat. Alleen ferme blikschade is onze indruk. We rijden verder. De sneeuwduinen op de weg worden dikker en het kan niet uitblijven. We raken vast. Toch wat lichte paniek. Het enige wat we zien is het witte goud dat horizontaal om onze oren vliegt en om ons heen constateren we dat de sneeuwlaag alleen maar dikker wordt. De Up uitgraven, Tamara duwen en uiteindelijk lukt het. We zijn weer mobiel of iets dat erop lijkt. Helemaal schadevrij is de Up niet meer. De bumper heeft het niet overleefd. Is het verbeelding of is het tot dan toe goede humeur van Tamara veranderd? Zou het te maken hebben met het feit dat het haar auto is, vraag ik me af? Eén ding beginnen we wel te beseffen. Dit uitstapje de kleine weggetjes op achter oom agent aan, was géén goed idee. We moeten terug naar de Friesestraatweg.

In de sneeuwfuik
Het konijn naar zijn oude baasje brengen, begint langzaamaan prioriteit nummer twee te worden. We kunnen niet te zacht rijden, want dan raken we vast en niet te hard. Dat behoeft geen toelichting. We slaan linksaf richting Visvliet om te proberen weer op de Friesestraatweg te komen. Ineens duikt uit de sneeuw een auto voor ons op. Die staat stil. De reden zal duidelijk zijn. En daarvoor een ambulance die zich al glibberend probeert voort te bewegen. Er komen een paar wandelaars aan die ons vertellen dat de sneeuw verderop nog veel dikker is en auto’s zijn gestrand. Beter ga je terug. Keren op de weg waar de berm, de sloot en de weg allemaal zijn versmolten tot een geheel. Met hulp van de wandelaars lukt het. Ondertussen horen we het konijn achter in de auto af en toe stampen. Eerst maar die Friesestraatweg bereiken. Maar hoe? Ondertussen belt OOGTV voor het live weerbericht. De auto maar aan de kant van de weg, al is niet duidelijk waar dat precies is.

Burgerlijk ongehoorzaam
Er komt weer een wandelaar langs. Waarom gaan mensen er toch uit met dit weer? Het blijkt dat we niet dezelfde weg terug kunnen. Is inmiddels afgesloten voor alle verkeer. Probeer het via Burum. Op het bordje staat 3 km. Moet te doen zijn. Maar was het niet. Steeds dikker wordende sneeuwduinen maken het de Up onmogelijk. Ergens in de buurt van Warfstermolen duikt ineens een auto op. Rij maar achter mij aan. Er is nog één weg die ons naar de Friesestraatweg kan leiden. ‘Waar jullie nu heen rijden is alles vol sneeuw of afgesloten.’ Met een opgelucht gevoel rijden we achter de vrouw aan en warempel, de sneeuwbulten op deze weg kan de Up aan. We komen bij de rotonde waar we rechts moeten. Daar is onze vluchtweg naar de Friesestraatweg. De weg ziet er redelijk begaanbaar uit. Maar tot onze schrik staat er een groot matrixbord. ‘I.v.m. ongeval weg afgesloten voor alle verkeer’. Het is een gok, maar het is de enige route die ons weer naar de Friesestraatweg kan leiden. We nemen hem. De weg is te doen, de paar verbaasde gezichten nemen we voor lief. Grote shovels zijn bezig de weg vrij te maken, een auto wordt afgevoerd, maar eindelijk doemen daar de verkeerslichten van Grijpskerk op.

Aardige garagehouder
Wat een opluchting! We zijn uit de fuik van sneeuwduinen en -jacht ontsnapt. Eerst naar garage Richard Vondeling die direct tijd maakt, de auto op de brug zet, de schade bekijkt. Het valt gelukkig mee. Het wordt direct gefikst. Hoe aardig is dat! Ineens is het ook weer veel gezelliger in de auto, valt me op. 

Maar ons heilige doel zit nog achter in de auto. Het konijn met heimwee. We gaan natuurlijk niet nog een keer de auto op het spel zetten voor een konijn met heimwee. Ok, om een lang verhaal kort te maken. Een dik half uur later zijn we in Oud Woude. Daar wordt het konijn herenigd met oude bekenden. Daar deden we het voor. Missie geslaagd! 

Inmiddels begint het donker te worden. Op de radarbeelden is een vette sneeuwbui te zien in de buurt van Leek. Even kijken kan vast geen kwaad. De sneeuw raast daar in het donker over de weg zoals je alleen in films uit het Poolgebied ziet. De enige weggebruikers zijn grote strooi- en schuifwagens. Plotseling doemt er voor ons een man op met een grote sneeuwschep. ‘Prachtig weer’ volgens de man waarbij de zoon een stukje verderop staat. ‘Maar ik moet er morgen weer vroeg uit en probeer de weg schoon te houden. Een hele klus.’ Een gesprekje midden op de weg, midden in de sneeuwstorm met mensen die je totaal niet kent. Terwijl de jagende sneeuw het dashboard inmiddels voorziet van een poederlaagje. Wanneer maak je zoiets mee? We praten nog met een man op een sneeuwschuiver die heel vriendelijk nog even extra zijn best doet voor een mooie foto. Maria vast ook weer blij! We hebben geen wapens nodig voor een betere wereld. Sneeuw hebben we nodig!

Kippenvel
Een retourtje Oud Woude duurt normaal een uur. Zeven uur later parkeren we de Up weer voor de deur waar inmiddels een halve meter sneeuw tegen is opgewaaid. Een stuk bumper armer. Avonturen om nooit te vergeten rijker. Mijn telefoon piept. Een filmpje. Het is niet het zoveelste sneeuwfilmpje. Ik zie een hok, ik zie stro en ik krijg een beetje kippenvel. Ik zie een konijn dat eet.