Weer
t Weer is et meest besproken onderwaarp in ons laand, Jan en alleman kin der over metproaten en dut dat ok. Veural as t slecht weer is. Ien mien omgeving wordt er nogal wat mopperd gedurende de winter, zeker nou t de leste joaren aan n echte winter ontbrekt. En met n echte winter bedoel ik natuurlek doagen of zelfs weken met lekkere vrieskolle, blauwe luchten, ies op e sloten, kenoalen en meren, of en toe wat snij veur t mooie ploatje. t Liekt hiel laank leden dat we dat metmoakt hemmen.
Veur mien eigen gevuul is t noa nij-joar altied aans as veur die tied. Krekt asof der met t carbidschieten wat veranderd is, ik heb dat alle joaren weer. Veur de feestdoagen aan is alles donker en triest, mor zo gauw as ze veurbie binnen dan wordt et lichter en verbeeld ik mij noa n week al dat de doagen langer worden. t Zal wel pure psychologie wezen, as gevolg van mien optimistische karakter zuuk ik altied noar de positieve kanten van alle dingen. Dat moakt et leven een stuk aangenoamer..
Over psychologie sproken. Et weer combineerd met de joargetieden, doar kin je hiel wat over filosoferen. Ik heb n kennes die hum ontiegelek beïenvloeden let deur die dingen. Die de natte, donkere en grieze ellende zigt as n ket die met somberheid de doagen aan mekoar riegt. n Verzoameling van griestinten, stienen glimmen van t wotter, koale bomen binnen zwart en wolken die noar beneden dondern willen, zo leeg hangen ze. Hij kin er niet tegen, dat komt ok omdat er de kachel niet gezelleg hoog opstookt. De reden, zunegheid! Hij wil n zo leeg mogeleke energie rekening. Ik vernim, as ik met hum proat, dat er hum slim beïnvloeden let deur die dingen. Zien stemming doalt met de dag. Hij argert hum aan n barg dingen, n buurman die zien òfvalbak niet op tied ien huushoalt, n pakketje dat te loat bezörgd wordt, de kat van e buren die ien zien tuun zit te schieten en zo i-der vanalles. Ik zee tegen hum dat et echt niet zo is dat de wereld zich soamenspant om t hum zo klotereg mogelek te moaken. “Kiek nou even veuruut man, je wieten toch dat er binnen de körtste keren weer loof aan e bomen komt en dat de snijklokjes der weer deurkommen. Dan wordt de wereld weer één groot feest”.
Zulf kin ik met hiel veul plezier terugdenken aan al die mooie dingen die we ien t verleden metmoakt hemmen. Dat ik met mien vrouw op 8 jannewoarie 1997 de leste Noorderrondrit scheuveld heb (foto: Beeldbank Groningen). Wat n prachtege dag was dat. Smörgens bie t eerste licht starten ien Bavvelt, de dag was glashelder en e bomen langs de diepen zatten vol met riep. t Was oadembenemend, zo mooi. Glad zwart ies en we vlogen der over. Je zien dan ok n groot stuk van onze mooie pervinzie op n hiel aandere menier. t Gevuul ien Appingedam dat, toen we onder de hangende keukens deurscheuvelende, we wel es wat op e kop kriegen konden. Hiel biezunder allemoal. En tegen de oavend, van Zoltkamp/Vierhuzen terug noar Bavvelt, vliegend veur de westenwiend aan, super was t!
Goed, terug noar t weer. Mien filosofie is dat je t beste van alle soorten weer genieten kinnen. As de zun schient, geniet er van. Realiseer je dat et niet gewoon is dat er schient, dat er ok donkere doagen binnen. En as t regent en alles somber is, realiseer je dan dat op eneg moment de zun weer schient en dat de vreugde dan dubbel groot wezen kin. We goan ien elks geval de goeie kaant op. De snijklokjes en e krookjes kommen der aan.
Mientje: “As alles zwart of wit wezen zol, dan mis je de kleuren”.
Piet de Vries
