Niets is wat het lijkt

Soms is niet wat het lijkt. Afgelopen week zat het leven vol momenten van verrassing. De puber, soms dwars en geïrriteerd door haar zusjes of mij, soms verveeld en vastgeplakt aan die telefoon en geregeld totaal onbegrepen door de wereld, is tegenwoordig geregeld de eerste die thuis is. De eerste paar keren ging ze fanatiek eieren bakken en Netflix kijken, maar zo’n leeg en ongezellig huis vraagt blijkbaar om wat liefde en tegenwoordig zet ze trouw koekjes en drinken voor haar zusjes klaar. Eventuele meegenomen speeldates worden ook rap voorzien wanneer we binnenstappen. En dan is zo’n puber zeker niet zo op zichzelf gericht als het lijkt. Terwijl ik me daar nog verbaas over de inzet, ontgaat me bij één van de andere dames een groot verdriet. Als er in de klas iets ergs is gebeurd, lijken mijn meiden redelijk onbewogen door te gaan met hun bestaan, tot er ’s middags bij de ene amper een aardig woord af kan. Geïrriteerd door haar moeizame houding – en misschien mijn lange dag – heb ik er weinig geduld mee, al had ik beter moeten weten, want ook hier is niks wat het lijkt. Het is geen vervelend kind dat je achter het behang wil plakken, maar gewoon een verdrietig en gespannen meisje wat even niet weet waar ze met haar gevoel heen moet. Als de tranen komen, weten we beiden weer wat we aan elkaar hebben. Tegen haar protesten in sleep ik haar wel naar haar vioolles, want hoewel zij het hardst roept niet heen te willen gaan, is ook hier niks wat het lijkt. En eenmaal met het instrument in handen, zie ik haar ontspannen en weer tot zichzelf komen. Nog zo eentje in de categorie ‘niets is wat het lijkt’ deze week: waar de ene amper enige moeite voor haar toets doet, maar wel met een tien thuiskomt en de ander die netjes loopt te studeren, die tien weer nét niet binnenhaalt. Ook op werkvlak had ik afgelopen week last van verwarring. Zo kwam ik er op het laatste moment achter dat ik onderweg was naar een afspraak bij een klant, maar daarbij de verkeerde klant voor ogen had. Ik bleef trouwens wel de goede naam uitspreken, maar had er een compleet ander beeld bij in mijn hoofd. Net zoals met een sollicitant van wie mijn hoofd een totaal ander beeld gevormd had dan er binnenstapte. Ik verwachtte een ‘sportschool-jongen’ compleet met sixpack en rond de 30; het werd een gezette bourgondiër van rond de 50. Ik weet weer waarom ik mijn kinderen elke dag op het hart druk dat goed lezen zo belangrijk is. Om af te sluiten dan die allerlaatste ‘niet is wat het lijkt’ van deze week. Op woensdag was ik er zeker van dat afgelopen week nooit tot een einde zou komen. Al die afspraken, al die taken op mijn lijstje en al die activiteiten van mijn dames. Maar zie hier: een nieuwe column en een nieuwe week die op losbarsten staat.