Over diesels en sneltreinen
Momenteel zit ik op een vrij vervelende positie vast in ons bedrijf. Ik verwerk namelijk de mailboxen. En nee, daar voel ik me zeker niet te goed voor, maar het zorgt wel voor meerdere instant-stress-momentjes waarbij ik mezelf continu opjut de snelste te zijn. Waren we 25 jaar terug nog de enige speler op de lokale nieuwmarkt; inmiddels gaan persberichten naar vele mailboxen tegelijk. En ik kan het dus niet nalaten er telkens naar te streven het dan snel én goed online te knallen. Niks zo bevredigend als de tellertjes van social media die na een goed bericht gestaag op blijven lopen. Dat is één van de weinige minder leuke dingen aan het maken van een papieren krant: je hebt geen likes of statistieken en moet het doen met de reacties die je zo her en der onderweg opvangt. De Krant valt in meer dan 30.000 brievenbussen en uitgaande van een bereik van zeker evenzoveel lezers, moet je op de socials toch maar wat hard je best doen om daar in de buurt te komen. Je kunt er in elk geval altijd naar streven. Het streven om de snelste en de beste te zijn, lijkt niet bij iedereen in mijn gezin ingebakken. Oudste dochterlief is er eentje van grote stabiliteit en haar middelste zusje is ook eentje van de dieselmodus. Afgelopen weekend had ze een atletiekwedstrijd en omdat ik me had aangeboden als hulp, kon ik mooi van dichtbij wat aanmoedigen. De puber besloot spontaan ook een handje te helpen en ontpopte zich terplekke tot mental coach van meer dan alleen haar zusje - als je er toch staat kan je ze beter allemaal toejuichen. Terwijl de puber harkte, ik de scores noteerde en we de ene na de andere atleet serieuze sprongen zagen maken, nam onze diesel op haar dooie gemakje haar eerst aanloop voor verspringen. Er zat zo weinig overtuiging in de sprong dat me een ‘oh meisje’ ontglipte. Na de tranen en een serieuze peptalk, juichten we haar poging twee toe tot een serieuze vooruitgang. ‘Go! Georgia Go! riep grote zus de hele aanloop lang en toen ze bij poging 4 een PR sprong, sprongen ook wij een gat in de lucht. Bij het vortexwerpen bleek ik als mikpunt zeer doeltreffend: ‘richt maar op je moeder’ en daar was een tweede PR van de ochtend. Deze wedstrijd werd na een sprint - u kunt al wel raden dat een diesel hier niet erg in uitblinkt - afgerond met het zogenaamde ‘meters maken’. Dat is niets meer dan zoveel mogelijk meters maken in de 6 minuten die gegeven werd. Terwijl ik samen met de andere hulpouders drukdoende was de rondjes van de 11 dames in ons groepje te turven, stortte oudste dochterlief zich nog maar eens op haar zusje die in een gevecht met een andere loper al tweemaal deze ander voorbijsprintte en redelijk op begon te raken. Haar zus bedacht zich niet en rende de laatste meters over het gras mee. ‘Go! Go Georgia Go!’ hoorde ik achter me over het veld en lachend vielen ze samen na het geluidsignaal op de grond. De diesels onder ons moeten het soms samen doen.