Stress in de vakantie

Er was stress in huize Wijnands afgelopen week. Oudste dochterlief had dan wel vakantie, ze had ook toegezegd op een voorjaarsmarkt in de buurt te staan met een standje vol met haar macramé-handeltje. Daar moesten de nodige producten voor gemaakt worden. En, zo besloot deze perfectionist, is zo’n stand niet af zonder de perfecte marketing attributen zoals banner met website- en instagramvermelding en haar eigen visitekaartjes. Voor de presentatie had ze een ‘scrunchie-houder’ nodig – een soort display waarop de door haar zelf genaaide haarelastieken het beste uitkwamen. Maar het was ook ‘gewoon’ vakantie, dus er moest gelogeerd worden, uitgeslapen en soms was even helemaal niks doen ook wel fijn. Als klap op de vuurpijl had mevrouw ooit bedacht dat het slim was haar spreekbeurt na de vakantie te plannen. ‘Dan heb ik in die weken vrij genoeg tijd om die klaar te maken’ was de gedachtegang. Zonder rekening te houden met alle bovengenoemde taken die voor haar macramé-handeltje al op haar lagen te wachten. Ze knoopte zich de hele week een ongeluk en hield op een lijstje keurig bij wat de stand van zaken was en wat er nog gedaan moest worden. Ergens tussendoor kroop ze achter de computer om weer wat voor die spreekbeurt op papier te zetten en het broodnodige tikwerk voor de typecursus die ook om aandacht vroeg, te verrichten. Vrijdag rond vijven plukte ik haar al mopperend achter de naaimachine weg. Ze had genoeg gedaan. Ik drukte haar een ipad in de handen en sommeerde haar helemaal niks meer te doen voor die dag. ‘Als je wel te weinig hebt, dan kan je morgen in elk geval zeggen dat je uitverkocht bent’, grapte ik. Tegen manlief bekende ik dat het mooi zou zijn als we dat punt zouden bereiken. ‘Liefst rond een uur of drie, dan kunnen we ook nog even lekker de tuin in.’ Wishful thinking zou een dag later blijken. Rond negenen installeerden we ons, oudste dochterlief in haar rol als onderneemster in de dop en ik zei de gek die voor het morele support aanwezig is. Heel soms mocht ik van haar de trotse moederrol pakken en even uitgebreid tegen geïnteresseerden opscheppen dat ze het echt allemaal zelf maakt, maar meestal vond ze dat ‘te genant’. Haar ene zusje haakte aan om de handel wat te boosten en ging geregeld aan de voorkant van de stand staan om uit te roepen hoe mooi al die producten wel niet waren. ‘Hier zou iedereen een kijkje moeten nemen.’ De handel ging prima tot een uur of twaalf. Daarna deden we nog één verkoop in de middag en bleef het stil. De opbrengst: een 31 euro waar een dikke fooi van een tientje van opa en oma bij in zat. Hadden we een leuke dag? Dat zeker. En heeft ze veel geleerd? Dat al helemaal. Een dag later besloot ze wel halsoverkop haar spreekbeurt om te gooien. Het onderwerp macramé moest plaatsmaken voor het syndroom van Down. Van macramé had ze haar buik even vol.