MMDH Bert Wiersema Voorzitter van Stichting Abel Tasmanmuseum
“In 1991 is het museum opgericht door de gemeenten Grootegast en Lutjegast. Daardoor is de aandacht voor Abel Tasman hier echt gegroeid. In het begin zat het museum nog in de bibliotheek van Grootegast, in een klein kabinet. Dat was natuurlijk minder zichtbaar dan nu. In 1998 zijn we verhuisd naar Lutjegast, waar we een plek kregen in het zijgebouw van het dorpshuis, vanaf 2014 in de huidige ruimte van het toen nieuwe dorpshuis. Dat gaf ons meer ruimte en mogelijkheden om het verhaal beter te vertellen.
Ik ben nu zelf vier jaar voorzitter. Ik kom uit Lutjegast, dus ik heb altijd al een band gehad met de geschiedenis van Tasman. In de loop der jaren ben ik me er steeds meer in gaan verdiepen. De vorige voorzitter was al op leeftijd, en zo heb ik het stokje van hem overgenomen. Binnen het museum vervullen we eigenlijk allemaal verschillende rollen. We ontvangen bezoekers, vertellen het verhaal en zorgen ervoor dat mensen zich welkom voelen. Daarnaast hou ik me bezig met bestuurlijke taken, zoals jaarverslagen maken en bekijken hoe we er financieel en organisatorisch voor staan. Ook onderhouden we contacten met andere partijen en proberen we het museum verder te ontwikkelen.
De gemeente Westerkwartier steunt ons hierin. Voor de toekomst hebben we zeker nog plannen. We denken na over uitbreiding, maar dat brengt ook vragen met zich mee, zoals waar we dat kunnen realiseren. We willen graag meer aandacht voor het museum en ook fysiek meer ruimte. Op die manier kunnen we het verhaal van Tasman nog uitgebreider vertellen. Door de beperkte ruimte is het bijvoorbeeld lastig om een hele schoolklas te ontvangen, terwijl dat juist iets is wat we in de toekomst graag mogelijk willen maken. Daarnaast willen we graag een geregistreerd museum worden en een breder publiek aanspreken. Wat ons museum bijzonder maakt, is onder andere een steen van een verzoeningsritueel van de Maori’s. Dat vinden wij heel speciaal, omdat het een mooie verbinding laat zien tussen verschillende culturen. Op dit moment hebben we ongeveer tien vrijwilligers. We zijn nog steeds op zoek naar meer mensen die willen helpen, vooral mensen die interesse hebben in het verhaal van Tasman. Er is altijd genoeg te doen binnen het museum.”