“Virtueel zijn we veilig, nog drie finales te gaan"
‘Beste man van Zuidhorn’ pakt punten voor zijn ploeg in degradatiestrijd
ZUIDHORN - Het is dinsdagavond 7 april. VV Zuidhorn speelt in Oosterwolde de uitwedstrijd tegen de koploper. Een wedstrijd eerder werd de toenmalige ranglijstaanvoerder Be Quik Dokkum verrassend met 1-2 verslagen. De punten zijn hard nodig, want de groenhemden zijn in de spelonken van de degradatiezone terechtgekomen. Kan de goede wedstrijd van twee dagen eerder een vervolg krijgen?
Het is de 17e minuut. Een aanvaller van Oosterwolde krijgt de bal in de 16-meter aangespeeld bij een 0-0 stand. Doet een paar stappen naar rechts. Doelman Kooistra beweegt mee. Er volgt van dichtbij een hard en droog schot. Kooistra staat precies op de goede plek en dat maakt dat een reflex hem in staat stelt de bal uit de hoek te ranselen.
Beste man van de ploeg
Het lijkt een gewone redding. Maar het ene stapje naar links maakt het verschil. Was de bal erin gegaan vanaf die afstand, dan had niemand hem dat kwalijk genomen. Maar de doelman deed alles goed en redde zijn ploeg. Hij kan zich ook geen positionele foutjes veroorloven. Met 1.78 meter eigenlijk net iets te kort voor een doelman en dus moet dat gecompenseerd worden. De meegereisde supporters zijn juist blij met zijn iets geringere lengte. "Want als hij 10 centimeter langer was geweest, zou hij hier niet keepen." Sommigen noemen hem de beste man uit de ploeg. Duidelijk is dat Kooistra zijn ploeg door lastige fasen in de wedstrijd heen loodst. Worstelt in het vijfmetergebied dapper met de lange en fysiek sterke Friese aanvallers, maar houdt stand. Slechts eenmaal moet de keeper capituleren en hij baalt daar zichtbaar van. Een tegendoelpunt is een ramp voor Kooistra, die daarom ook spreekt van een lastig seizoen. Om maar vast met de deur in huis te vallen: "volgend jaar doorgaan is nog geen zekerheid". Voor Zuidhorn zou dat een kleine ramp zijn, want doelmannen die punten pakken voor hun ploeg worden steeds zeldzamer. Kooistra is zo’n zeldzaam geval.
Eigenlijk is de doelman van het eerste elftal van Zuidhorn geen typische keeper. Die zijn een beetje gek, maar Kooistra oogt in balans, is rustig en vriendelijk, maar blijkt dus slecht tegen zijn verlies te kunnen. "Na een verlieswedstrijd heb ik daar echt last van. Dus het is best een pittig jaar inderdaad. Zeker niet een van mijn leukste. Dat weegt ook wel mee in mijn keuze of ik doorga. De laatste weken gaat het weer een stuk beter, pakken we punten en kruipen we weg uit de degradatiezone. Dat is heel mooi, want wij horen echt niet te degraderen en eigenlijk ook niet eens in de problemen te komen".
Winnaarsmentaliteit
Dat kwam de ploeg van Leon Balkema toch. Voor de jonge trainer is het zijn eerste seizoen bij Zuidhorn als hoofdtrainer. Speelt die onervarenheid nog een rol? Volgens Kooistra valt dat wel mee. "Maar natuurlijk is hij onervaren op dit gebied. Hij was tot dan jeugdtrainer. Iedereen die aan iets nieuws begint, maakt fouten. Daarin is hij niet anders. Maar het heeft ook positieve aspecten. De drempel voor jonge spelers om naar de trainer te stappen is lager als er iets is. De band is goed en ik denk ook dat de meeste spelers zich comfortabel voelen. We hebben een jonge selectie. Ik ben een absolute winnaar en die mentaliteit mis ik weleens bij sommige spelers. Dat is niet per se slecht, maar anders. Je hebt het wel nodig om wedstrijden over de streep te trekken. Met wat meer ervaring en een echte 'klootzak' op het middenveld, hadden we meer punten gepakt. Zulke spelers kunnen anderen meekrijgen in hun spel. In dat opzicht is het knap dat we de laatste tijd toch weer punten pakken en niet tegen de minste ploegen. Na de gewonnen derby tegen Aduard staan we zelfs op een virtueel veilige plaats. Nog drie finales te gaan."
Een vreselijke voetbalfanaat blijkt de sluitpost niet te zijn en echte voorbeelden heeft Kooistra niet. 'Ik vond Buffon altijd erg goed, maar nu heb ik niet echt een doelman waar ik fan van ben. Ik volg keepers ook niet in het bijzonder en kijk eigenlijk ook niet heel veel wedstrijden. In mijn vrije tijd doe ik liever andere dingen. Padellen bijvoorbeeld". Hij leerde veel van Lammert Mulder, de keepertrainer tijdens zijn tweejarige uitstapje in Aduard en ook van Marcel Groothof die ook de reden was van zijn uitstapje naar Aduard. "Hij was de onomstreden eerste doelman van Zuidhorn toen ik bij de senioren kwam. Omdat ik wel in een eerste elftal wilde keepen, ben ik naar Aduard gegaan. Daar was de kans groter". De keeper spreekt over een ‘leerzame en leuke periode’. “De laatste vier jaar werk ik met veel plezier met keeperstrainer Jaap Fedde de Vries, ook oud doelman van zowel Zuidhorn als Aduard.”
Familieman
Ooit kreeg de doelman de kans om naar een eersteklasser te gaan. Hij deed het niet. Is de ambitie voor een stapje hoger er nog? Rond hun dertigste levensjaar zijn keepers op hun best. De 27-jarige sluitpost schudt zijn hoofd. "Dan had ik dat eerder moeten doen. Ik heb het hier naar mijn zin; ik woon aan de rand van het Johan Smitpark en het trainingsveld is bijna mijn achtertuin. Daarnaast speel ik samen met mijn broer en is mijn vader al jaren betrokken bij het elftal. Dat is voor ook veel waard!” De laatste weken pakt zijn elftal weer punten en de strijd om handhaving zou wel eens gewonnen kunnen worden. De ambitie van de doelman reikt echter verder: “Als vereniging zouden we eigenlijk minimaal in de tweede klasse moeten spelen. Als ik al doorga met keepen, zou ik dat een mooi doel vinden. We hebben echt kwaliteit genoeg om ons dit jaar te handhaven en ik ben er ook van overtuigd dat we op termijn weer terug kunnen keren naar de tweede klasse".
Foto: Arend Jan Zwarteveen