Marlies Bosch vangt nog altijd Oekraïense vluchtelingen op
'Het gaat gewoon over mensen. En die help je.'
BRILTIL – Toen de oorlog in Oekraïne uitbrak, twijfelde de nu 83-jarige Marlies Bosch uit Briltil geen moment. Haar monumentale boerderij bood meer dan genoeg ruimte. Wat begon als noodopvang, is inmiddels uitgegroeid tot een bijzondere woonsituatie. Voor Oksana, die met haar baby van destijds twee maanden oud vluchtte, werd de boerderij een reddingslijn. Marlies Bosch is geen stilzitter. De oud-onderwijzeres, fotograaf en journalist is nog altijd volop aan het werk.
Toen de eerste vluchtelingenstroom uit Oekraïne op gang kwam, aarzelde ze niet. Met hulp van de buren werd de bovenverdieping van haar boerderij omgebouwd tot een volledig appartement. "Iedereen kwam met spullen: een koelkastje, een bed, handdoeken," vertelt Marlies nuchter. Een van de mensen die een veilig heenkomen vond bij Marlies is Oksana. Haar vluchtverhaal is aangrijpend. "Toen de grootschalige oorlog begon, was mijn zoon pas twee maanden oud," vertelt ze. Terwijl haar man zich aanmeldde voor militaire dienst, bracht hij haar naar de grens. In de chaos was er aan alles een tekort. "Ik kon alleen 200 euro meenemen, een reservebroek, een trui, wat sokken en verder alleen kleren en luiers voor de baby."
Via een omweg en een eerdere opvangplek kwam Oksana uiteindelijk bij Marlies terecht, die op dat moment via de gemeente woonruimte aanbood. Marlies had op de tweede verdieping twee kamers en een badkamer vrijgemaakt. Door een houten tafel over het bad te plaatsen, creëerde ze een minikeuken, waardoor Oksana en haar baby een volledig functioneel eigen thuis kregen.
Inmiddels is de situatie structureler. Naast Oksana en haar zoontje Myron huren er nog drie andere Oekraïners een woonruimte in de boerderij. Oksana is inmiddels aan het werk en verhuisde onlangs binnen het huis naar een van de appartementen die Marlies verhuurt. Haar oude plek in de boerderij stelde ze onbaatzuchtig open voor anderen. "Eerst trok Diana erin, een meisje uit een opvangcentrum dat op een kamer met tien anderen sliep en geen oog dicht deed. Nu woont Tamara daar, die ook uit een overvolle opvang kwam," legt Oksana uit.
Die officiële, gelijkwaardige huurrelatie ontging veel mensen op internet. Naar aanleiding van een video op Facebook kreeg Marlies een stortvloed aan reacties over zich heen. Terwijl velen haar prezen, waren anderen fel en achterdochtig. Sommigen beschuldigden haar er onterecht van de vluchtelingen in huis te nemen als 'goedkope huishoudelijke hulp'. Marlies schrok van de ongefundeerde felheid. "Ik heb haar gegoogeld: pas maar op voor die vrouw' en 'Wat een rotwijf ben jij'. Dat soort dingen. Hoe komen mensen op het idee?" Over de bewering dat ze haar huurders zou uitbuiten, is ze heel duidelijk: "Ik heb al twintig jaar gewoon huishoudelijke hulp die om de week komt. Dit is geen uitbuiting, dit is wederkerigheid. Toen ik mijn voet brak, stond Oksana ineens met een bakje eten voor de deur. Omdat we voor elkaar zorgen."
De band gaat inmiddels veel verder dan huur. De inmiddels vierjarige Myron noemt de gastvrouw steevast ‘oma Marlies’. Oksana: "Na vier jaar samenwonen zijn we heel hecht geworden. Mijn zoon beschouwt haar echt als zijn grootmoeder." Marlies beaamt dat: "We zijn gewoon familie van elkaar geworden. Als we elkaar een week niet zien, staat ze voor mijn deur: 'Marlies, ik mis je, ik wil even een praatje maken''. Ondanks de veiligheid in Briltil, blijft de toekomst onzeker. Oksana’s man dient nog altijd in het leger, tegenwoordig op een veiligere plek waar hij werkt aan nieuwe dronetechnologieën. "Als de situatie het toelaat en Nederland ons wil accepteren, zou hij hier graag willen komen werken met zijn ervaring in IT en AI," vertelt Oksana. "Mijn zoon voelt zich inmiddels meer Nederlands dan Oekraïens. Voor hem zou het beter zijn om hier te blijven, al blijft het lastig plannen maken. Myron leert zowel Nederlands als Oekraïens, zodat we op elk scenario zijn voorbereid."
Marlies blijft haar bewoners ondersteunen bij alles, van de Belastingdienst tot kinderopvangtoeslag. Voor haar is het simpel: zij heeft de ruimte en zij zochten een veilig thuis. "Ik kan mijn huis verkopen en rijk zijn. Nou en? Ik ben nu rijk in vriendschappen en ervaringen. Dat geeft mij een ontzettend goed gevoel." Terwijl de discussie op internet voortraast, staat Marlies onverstoorbaar een taart te bakken voor de volgende verjaardag in huis. "Het gaat gewoon over mensen. En die help je, vind ik."