Leuke ontmoetingen dankzij Vrienden op de Fiets
NIEUW-RODEN/NIEHOVE – Wie een beetje een sportieve inslag heeft, hoeft niet veel geld kwijt te zijn aan een vakantie. Veertig jaar geleden begon Nel de Blécourt in de omgeving van Arnhem het sympathieke, sociale initiatief Vrienden op de Fiets: een netwerk van wandelaars en fietsers en van mensen, die hun huis graag delen. Inmiddels kan op ruim 5000 logeeradressen, voornamelijk in Nederland maar ook in het buitenland, voor de vriendelijke prijs van 25 euro worden gedoucht, geslapen en ontbeten. Ook in onze regio, zoals bij Aly en Nico Conradi in Nieuw-Roden en bij Corry van Ee-Deurloo in Niehove. Daar is wel een Vriendenpas voor nodig, die de jubilerende non-profit organisatie haar leden tegen betaling van acht euro per jaar toestuurt.
De laagdrempelige logeerpartijen bij mensen thuis leveren vaak de mooiste ontmoetingen en anekdotes op. Deze verhalen blijven veel langer leven dan herinneringen aan doorsnee hotelovernachtingen. Ook op gastadressen worden memorabele verblijven gekoesterd. Zo schieten Nico en Aly Conradi nog steeds in de lach bij de herinnering aan hun logés die deelnamen aan de Drenthe 200: een extreme mountainbike-marathon van 200 kilometer, die iedere december wordt verreden. “Ze kwamen in het donker en gingen in het donker. ’s Avonds werkten die jongens een pan spaghetti naar binnen en ’s ochtends stonden we al om vijf uur te roeren in een grote pan met havermout, waar een flinke schep pindakaas doorheen ging.”
Nico en Aly wonen achteruit aan een onverhard pad in Nieuw-Roden, dat haaks op de Langewijk staat maar een ander adres heeft. Een idyllische locatie, die zonder uitleg moeilijk is te vinden. “Het voelt bijna niet integer om deze mooie plek voor onszelf te houden”, antwoordt Nico eenvoudig op de vraag, waarom het stel zich als logeeradres bij Vrienden op de Fiets heeft aangemeld. “We zijn er ongeveer negen jaar geleden mee begonnen, toen de kinderen de deur uit waren en onze bovenverdieping vrij kwam. In de beginjaren hadden we twijfels. Waarom doen we dit, dachten we. Hier komt geen hond! Maar sinds de coronajaren zijn er meer mensen die het Rondje Drenthe fietsen. Dan kom je langs Oostindie en is ons logeeradres in de buurt.”
Zelf maken Nico en Aly ook gebruik van gastadressen van Vrienden op de Fiets. Aly: “Vorig jaar zaten we in België bij een logeeradres vier kilometer vanaf Brugge. We hadden de beschikking over een eigen badkamer en woonkamer. De gastvrouw had net een cursus patisserie afgesloten, had koken als hobby en maakte alles zelf, met eigen oogst vanuit de tuin.” Nico lacht: “Nadat we bij haar hadden gegeten zei ik: We knopen hier een nachtje aan vast!”
Ook het gastenverblijf van het echtpaar Conradi is ruim, met een eigen badkamer voor gasten. Luxe is overigens niet een standaard die door de Vrienden-organisatie wordt gehanteerd. ‘Gastvrije eenvoud’ is het credo. Het draait vooral om de ontmoeting. “Daarbij voel je snel genoeg waar de gast behoefte aan heeft. De ene keer zit je lang samen op het terras, de andere keer merk je dat iemand graag op zichzelf is. En dat is ook prima”, zeggen Nico en Aly. Ze krijgen vaak complimenten. “Laatst was er een man die verzuchtte van de hel in de hemel te zijn beland. Zijn vorige gastadres was een basic onderkomen in een pipowagen.”
Misschien wel diezelfde pipowagen die ook voorbij komt in het gesprek met Corry van Ee-Deurloo in Niehove. “Mijn eerste gasten in 2021 waren een man en vrouw, beiden begin 70, uit Den Helder. Ze hadden de nacht ervoor in een pipowagen in Drenthe gelogeerd. Prima vonden ze dat, ze stelden geen hoge eisen”, zegt Corry. “Maar zo’n eerste verblijf wil je het graag heel goed doen. Het is goed bevallen, want dit echtpaar is nu al drie keer geweest. En we hebben nog steeds contact.”
Er was een wederzijdse klik. “Deze mensen waren al 28 jaar lid van Vrienden op de Fiets. Vroeger hadden ze de wereld rond gefietst, nu toeren ze op een gewone fiets door Nederland. Ik kookte voor ze en hoorde dat ze beiden piloot waren geweest. Een vriendin van mij is dat ook, ik mocht een keer in de cockpit mee naar Japan. We hadden zo’n leuk contact dat ze meteen twee nachtjes bleven. De volgende dag nodigden ze me uit voor een theeritueel in het Theemuseum in Houwerzijl.”
Dankbaarheid en vriendschappelijke genegenheid blijken ook uit de vele persoonlijke boodschappen in het gastenschrift, dat Corry er op na houdt. Ze krijgt meer terugkerende bezoekers in haar huisje met het verrassende achterhuis, dat nog door haar overleden echtgenoot werd verbouwd tot gastenverblijf. Corry noemt een man die met zijn blinde vrouw op een tandem door Nederland fietst. Onderweg vertelt hij haar alles wat hij ziet. “Op die manier bezoeken ze ook musea. Die chemie tussen deze mensen is zo mooi om te ervaren.” Als een klein cadeautje voelde ook die keer, dat Corry ’s avonds vanuit het achterhuis hoorde: “Joe-hoe…, heeft u misschien zin om bij ons een kopje thee te komen drinken?”
Ze doet het puur voor de lol. Het verhaal achter de mens boeit haar. “Waarom stappen ze op de fiets? Waarom beginnen wandelaars aan een persoonlijke missie om alle blauwe komborden van Nederland af te lopen?” Corry kijkt verwonderd en lacht. “Had je daar ooit van gehoord?”