Vrijwillige brandweer Grootegast weer op sterkte
GROOTEGAST – De vrijwillige brandweer van Grootegast is sinds kort weer op sterkte. Na een zorgvuldige selectieprocedure werden Mark Moes (31) en Vincent Groenwold (29) uitverkoren om het brandweerkorps te komen versterken. Op 11 september werd er voor belangstellenden een informatieavond gehouden, waar maar liefst twintig personen op afkwamen. Dat aantal was boven verwachting en er viel dus wel wat te kiezen. Er werden meerdere motivatiebrieven ingevuld en deze hebben geleid tot de eerste schifting. Er werden zes personen geselecteerd, die werden uitgenodigd om een soort proeve van geschiktheid af te leggen. Hier was bijna het voltallige brandweerkorps bij aanwezig en gezamenlijk werd uiteindelijk bepaald dat Moes en Groenwold de uitverkorenen werden.
Door bijna het hele korps bij de procedure te betrekken, werd vooral ook beoordeeld of iemand binnen het team past. Goed teamwork is bij de brandweer zeer essentieel. Er moet vaak onder moeilijke en gevaarlijke omstandigheden worden gewerkt en daarbij moeten brandweerlieden elkaar blindelings kunnen vertrouwen en zeer gedisciplineerd samenwerken. Er ontstaat daardoor vaak een hecht en gedreven team en dat is in Grootegast niet anders. De kandidaat-brandweerlieden werden op een aantal onderdelen gewikt en gewogen. Zo moesten de zes overgebleven kandidaten met een ademluchttoestel en masker op ervaren hoe het is om in een donkere ruimte te moeten werken. Ook moesten ze bij het blusvoertuig slangen uitrollen, aankoppelen, ermee spuiten en ze vervolgens weer opruimen. En dat alles in een beperkte tijd. Verder werd er nog geoefend om met daartoe bestemd gereedschap een voertuig zodanig ‘open’ te maken, dat beknelde slachtoffers daaruit bevrijd kunnen worden. Maar er zijn meer criteria, waarop kandidaten beoordeeld worden. Zo moet een brandweerman in staat zijn om na een oproep binnen vier minuten op de kazerne te zijn en er moet met goed gevolg een Periodiek Preventief Medisch Onderzoek (PPMO) ondergaan worden. Dat laatste staat Moes en Groenwold nog te wachten. Ook dienen ze nog een vrij uitgebreide opleiding te volgen, waaraan de nodige examens zijn verbonden. Moes en Groenwold gaven tijdens een interview aan zeer content te zijn met hun benoeming. Gevraagd naar zijn motivatie komt Moes, die in het dagelijks leven tuinontwerper is, met het volgende antwoord: ‘Het is voor mij al langer een wens om een rol te kunnen vervullen als er in noodgevallen acuut hulp geboden moet worden. Bij de brandweer is dat een overduidelijke taak en wat mij bijzonder aanspreekt is, dat je dat in teamverband doet. Daar wil ik graag deel van uitmaken.’ Ook bij Groenwold, die een baan heeft als vertegenwoordiger en werkvoorbereider, is sprake van een soortgelijke motivatie: ‘Ik wilde dit al langer. Ik heb kortgeleden in Grootegast een huis gekocht en daardoor heb ik vastigheid en is mijn inzetbaarheid voldoende gegarandeerd. Een mooie bijkomstigheid is dat mijn opa vroeger commandant van de brandweer in Grootegast is geweest en mijn vader er ook brandweerman was. Maar hierop is niet mijn motivatie gebaseerd. Het belangrijke werk van de brandweer heeft me altijd al getrokken.’
De 53-jarige Martin van der Kooi, die naast vrijwilliger bij het brandweerkorps in Grootegast al 26 jaar brandweerman van beroep in de stad Groningen is, maakte deel uit van de sollicitatiecommissie. Hij ziet wel enig verschil tussen de beroeps- en de vrijwillige brandweer, maar de uitgangspunten zijn volgens hem hetzelfde. ‘Als beroepsbrandweerman ben je als je dienst hebt op de kazerne aanwezig en als vrijwilliger ga je na een oproep zo snel mogelijk naar de kazerne. Na een 24 uur aaneengesloten dienst, ben je 48 uur vrij. In die 48 uur ben ik in Grootegast beschikbaar als vrijwilliger. We hebben in Grootegast een zeer gedreven en gemotiveerd team van twintig vrijwilligers en hebben alles goed op orde. Nazorg en zorg en aandacht voor elkaar staat na iedere inzet hoog in het vaandel. We oefenen iedere maandagavond om de vaardigheden op peil te houden of zo nodig te verbeteren. Het sociale aspect is daarbij ook belangrijk en neemt een grotere plaats in dan bij de beroepsbrandweer. Als we een oproep ontvangen, staat iedereen meteen op scherp en spoedt zich zo snel als mogelijk naar de kazerne. Zodra we zes personen aanwezig hebben rukken we uit. Eenieder kent zijn taak en weet wat hem te doen staat. We zijn allemaal brandweerman, maar daarnaast kan een aantal ook een specifieke rol invullen, zoals ploegchef, bevelvoerder of chauffeur. Vroeger was de gemeente zelf verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de brandweer, maar tegenwoordig opereren we onder de verantwoordelijkheid van de Veiligheidsregio Groningen. Die doen veel administratief- en ander regelwerk. Zo heeft Jos Pettinga, die medewerker Brandweerzorg is bij de Veiligheidsregio Groningen, ons perfect ondersteund bij de sollicitatieprocedure. Er waren deze keer ook weer vrouwen onder de belangstellenden. De keuze is deze keer niet op hen gevallen. Vrouwen zijn overigens ook zeer welkom om als vrijwilliger aan te sluiten, maar we selecteren altijd de meest geschikte.’
Het mag duidelijk zijn dat de motivatie om bij de vrijwillige brandweer te komen altijd bij iemand van binnenuit moet komen. Geld verdienen is niet aan de orde. Wel worden gemaakte onkosten vergoed. Mark Moes en Vincent Groenwold toonden zich tijdens het interview gemotiveerd en vastberaden om het traject, dat moet gaan leiden tot daadwerkelijke inzetten als vrijwillige brandweerman, te voltooien. Er geldt geen einddatum of eindleeftijd. Zolang je periodiek wordt goedgekeurd en de vaardigheden blijft beheersen, mag je deel uit blijven maken van een in dit geval uitstekend brandweerkorps.
